Katerina Christidi

4 .jpeg

 

Credit photo: Katerina Christidi

Η Κατερίνα Χρηστίδη γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει στο Παρίσι εδώ και αρκετά χρόνια.

Τα σχέδια με κάρβουνο σε καμβά αποτελούν τη βασική της πρακτική ενώ οι έρευνές της επικεντρώνονται στη δημιουργία ενός σύμπαντος ασαφών σχέσεων όπου φασματικές φιγούρες αποτελούν μέρος ή αναδύονται μέσα από ένα άγνωστο περιβάλλον. Μέσα από διαφορετικά επίπεδα τυπικής αναπαράστασης, η καλλιτέχνης δημιουργεί ένα αίσθημα ταλάντωσης μεταξύ πολλαπλών πραγματικοτήτων.

Η εικόνα κατασκευάζεται μέσα από μια απρόβλεπτη πορεία και οι μορφές εμφανίζονται καθώς προχωρά η εργασία, ανάμεσα στα διαδοχικά στρώματα κάρβουνου. Αυτή η διαδικασία επιτρέπει τη δημιουργία μιας διαδρομής προς το άγνωστο και τους μαιάνδρους του ασυνείδητου. Επιπλέον, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η καλλιτέχνης διερευνά εναλλακτικές δυνατότητες εικαστικής έκφρασης μέσα από την τρισδιάστατη εργασία, η οποία της προσφέρει μία πιο θεατρική οδό έκφρασης. Προσεγγίζει το κεραμικό ανάγλυφο συνδέοντάς το με κομμένα ή τσαλακωμένα σχέδια και χαρτιά. Στο πλαίσιο αυτό, επεξεργάζεται την έννοια της διάταξης του όγκου, της επιπεδότητας, του ανάγλυφου, του λείου, του τσαλακωμένου, του στερεού και του ανάλαφρου.

“Les escaliers sont en papier” / "Τα σκαλοπάτια είναι χάρτινα"

 

Η σκιά

Ήταν κάποτε ένα παιδί, που η σκιά του ήταν σκοτεινότερηαπό των άλλων. Αυτό τελικά ήταν που τον ξεχώριζε. Μία όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, βγήκαμε έξω να χορέψουμε στη ζεστασιά του ήλιου, όταν ξαφνικά, αυτή η κατάμαυρη σκιά διαπέρασε τη γη σαν λόγχη, συγκλονίζοντας τους πάντες. Περιττό να πούμε ότι το χτύπημα αυτό τον σημάδεψε για πάντα. Ενήλικας πια, αναζητούσε διαρκώς την αίσθηση αυτής της ιδιαιτερότητας. Με την πρώτη ηλιαχτίδα που διαπερνούσε τα σύννεφα, ξεχύνονταν στους δρόμους, περπατώντας με το κεφάλι ψηλά, απολαμβάνοντας την αίσθηση που προκαλούσε. Μια μέρα που η σκιά του ήταν πιο σκοτεινή, πιο μαύρη από ποτέ, τυλίχθηκε στις φλόγες. Και αυτά είναι όλα όσα απέμειναν από την ιστορία του. 

 

Η σάρκα

Για τον Jean-Luc Nancy, η επιθυμία του σχεδίου μετουσιώνεται στη γραμμή που σχηματίζουν δύο χείλη που αγγίζονται. Όπου υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχουν πια λέξεις. To σχέδιο επιβάλλει τη σιωπή. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να το αντιμετωπίσουμε. Μπορούμε να ακολουθήσουμε τις γραμμές. Να αναζητήσουμε ένα ριζωματικό νόημα ανάμεσα στα κλαδιά και να θαυμάσουμε τον ουρανό που διαφαίνεται. Τέλος, μπορούμε να βυθιστούμε στο μαύρο της γραμμής. Να την πλατύνουμε αντί να την επιμηκύνουμε. Να την ανοίξουμε. Και έπειτα, αναμένοντας μια κραυγή ή ένα τραγούδι που θα προέκυπτε από το βαθύ σκοτάδι του ανοίγματος, ο αέρας μας αγγίζει.

Αέρας, αναπόσπαστο κομμάτι της σάρκας του σχεδίου.

 

Η επιφάνεια

Το νερό δεν έχει δοκάρια, λέει μια γερμανική παροιμία. Η επιφάνεια του νερού δεν κρατά αυτόν που δεν γνωρίζει κολύμπι. Ωστόσο, ανάλογα με την ταχύτητα που θα πέσει σ’αυτήν ένα σώμα, η επιφάνεια σκληραίνει, γίνεται αδιαπέραστη και τότε ακολουθεί η πρόσκρουση. Στο μάτι επίσης, η επιφάνεια αυτή δείχνει συμπαγής, δομημένη από κύματα, σκιές και αντανακλάσεις. Θαρρείς ότι το βλέμμα τη χαϊδεύει, και μέσα από αυτό το χάδι αναδύονται εικόνες. Τότε ξαφνικά, η επιφάνεια του νερού στηρίζει. Μέχρι τη στιγμή που γλυστράς μέσα του και ανακαλύπτεις ότι, πράγματι, οι γραμμές αυτές δεν βαστούν τίποτα. Προσκαλούν. 

 

Το σώμα του μαύρου - επίλογος

Η Κατερίνα Χρηστίδη δουλεύει το μαύρο. Χρησιμοποιεί τα εργαλεία του ζωγράφου, για να δημιουργήσει σχέδια μεγάλων διαστάσεων, σε καμβάδες που κρεμάει στον τοίχο. Τα σχέδιά της δεν είναι αφηρημένα. Αναπαριστούν σώματα. Μερικά από αυτά αποτελούν το ίδιο το σώμα του σχεδίου. Επεξεργάζεται το μαύρο δουλεύοντας με κάρβουνο όπως το μαρτυρούν τα ίχνη μαύρης σκόνης στο εργαστήριό της. Η μέθοδος που ακολουθεί: η παράθεση ετερόκλιτων στοιχείων. Σχεδιάζει, σημειώνει σε μικρά κομματάκια χαρτί, συγκεντρώνει διάσπαρτες εικόνες, σημειώνει ξανά, κολλώντας διαδοχικά τα στοιχεία αυτά στον τοίχο. Στη συνέχεια, ρίχνεται στη δουλειά, για να δημιουργήσει ένα σχέδιο μεγάλων διαστάσεων. Το έργο αναδεικνύει το συνονθύλευμα αυτών των σχεδίων ενώ τα κείμενα που το συνοδεύουν προτείνουν μια προσέγγιση που επιτρέπει τον πειραματισμό με αυτά. Τα σχέδια προσφέρουν σίγουρα μία οπτική εμπειρία, αλλά και μία αφηγηματική εμπειρία μέσα από την αναγνώριση περιέργως οικείων εικόνων. Και κάτι ακόμη: αυτό που φέρνει στην επιφάνεια η καλλιτέχνης μέσα από τις φυσικές, αφηγηματικές, μυθικές διαστάσεις των σχεδίων της, είναι η αφή.

Τα σχέδια της αγγίζουν το σώμα του μαύρου. Ενσαρκώνουν την αφή. Το σώμα αυτό είναι εύθραυστο. Αν στηριχτούμε σε αυτό, μπορεί να σπάσουμε την άκρη της μύτης μας. 

Aς απλώσουμε παρ' όλα αυτά το χέρι, και ας αφεθούμε σ΄αυτό το άγγιγμα.

 

Παρίσι, Μάιος 2015

J. Emil Sennewald

  

Πρόσφατες εκθέσεις (επιλογή):

2020: Quarantine exhibition (Έκθεση καραντίνα), Space52, Αθήνα. Open letters, Εργαστήριο για τα Αστικά Κοινά, Αθήνα. Le mauvais oeil, FRAC-Auvergne, Γαλλία2019: At the surface that was still forming (Στην κορυφή που ακόμα σχηματιζόταν), Φεστιβάλ Τήνου, Τριάνταρος (παλαιό σχολείο), Τήνος

2018: The laughter in the garden, Φεστιβάλ Τήνου, Τριάνταρος (παλαιό σχολείο), Τήνος.

2016:The day when his shadow was perhaps at its darkest (Η μέρα που η σκιά του ήταν ίσως η σκοτεινότερη), Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα, Αθήνα2015: Kenophobia, CAN Christina Androulidaki Gallery,Αθήνα. À Corps perdus, Galerie de l’artothèque de Vitré, Βρετάνη2014: Figures et paysages, Domaine de Kerguehennec, Bignan. À main levée, La Couleuvre, Saint-Ouen. French Paradox, Storefront Ten Eyck Gallery, Νέα Υόρκη2013: Agora,4η Μπιενάλε της Αθήνας. Les corps, les songes, galerie Dix291, Παρίσι. On était au milieu de nulle part mais où précisement je ne saurais pas le dire, Hôtel galerie Elysées Mermoz, Παρίσι2012: Le leurre du seuil, Momements Artistiques, Παρίσι. Καλλιτεχνική διαμονή και έκθεση «777-6», Château de Kerpaul, Βρετάνη2011: Πολυγλωσσία, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος ΩνάσηΑθήναIncarnations, Le 19 Centre d’Art Contemporain,

Montbéliard. Les quotidiens, figures de l’humain, Ecole d’art Gérard Jacot, Belfort.

 

Δημοσιεύσεις (επιλογή): 

2020: Intrépide amour, εικονογράφηση της νουβέλας της Katherine Mansfield, εκδόσεις “Chemin”, Παρίσι2016: Les escaliers sont en papier, κατάλογος, εκδόσεις “Friville”, Παρίσι2015: The Drawer, περιοδικό για το σύγχρονο σχέδιο.Vertigo, τρίτος τόμος, Παρίσι2014: Semaine,Τεύχος 363, περιοδικό για τη σύγχρονη τέχνη2012: Le Salon, περιοδικό του Ερευνητικού Κέντρου Ι.D.E., της Aνώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Λορραίνης2010: Visionnaire, ειδική έκδοση, Νέα Υόρκη

2009: C’est pas angoissant, βιβλίο καλλιτέχνη (artist's book), εκδόσεις “Nieves”, Ζυρίγχη

2008: Σε ενεστώτα χρόνο - In present tense, κατάλογος έκθεσης, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα2007: Flash Arts International, τεύχος 256, “Focus Greece”

 

Έργα της περιλαμβάνονται σε δημόσιες συλλογές των: Fonds d’art municipal de Pantin, Artothèque de Limousin, Artothèque de Vitré, FRAC-Auvergne.